به گزارش مازنداصناف، و به نقل از ایرنا؛  سید رضا هاشمی کرویی -  به اعتقاد کارشناسان تقلب در کیفیت هر نوع از کالا فقط یک تخلف اقتصادی نیست؛ بلکه آسیبی عمیق به سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی، تولید ملی و حتی ارزش‌های اخلاقی جامعه است.

مقوله تخلف آشکار تخلیط برنج که طی یک دهه اخیر به شدت تولید برنج کیفی طارم هاشمی و طارم محلی شمال را زیر سئوال برده است، موضوعی که به نظر می رسد همچنان مسوولان در عملیاتی کردن برند سازی برنج تولیدی داخل بی توجهی می کنند که اصلا پذیرفتنی نیست.

برنج مازندران تنها یک کالای کشاورزی نیست، بلکه بخشی از هویت اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی این استان به شمار می‌رود و هر دانه آن حاصل ماه‌ها تلاش و زحمت کشاورزانی است که با امید به انصاف بازار تولید می‌کنند.

از آن جایی که ۸۵ درصد برنج تولیدی کشور در ۲ استان مازندران وگیلان در شمال کشور تولید می شود و طبق آمار رسمی افزون بر ۸۰ درصد برنج تولیدی این خطه از ارقام کیفی «طارم محلی»، «طارم هاشمی» و «دم سیا» است، می توان گفت که بازار برنج شمال محل شکل‌گیری اعتماد اجتماعی است. هر کالایی که خریداری می‌شود در حقیقت معامله‌ای میان پول و اعتماد است. مشتری فقط یک محصول نمی‌خرد؛ او به صداقت تولیدکننده، امانت‌داری فروشنده و سلامت نظام اقتصادی کشور اعتماد می‌کند.

کشف ۲ انبار بزرگ برنج احتکاری به میزان ۳۳۰ تن به ارزش ۱۳۰ میلیارد ریال در مازندران نمونه بارزی از تخلف آشکار تخلط برنج است، تجارت متقلبانه تخلیط برنج درجه یک ایرانی (طارم محلی) با خارجی و حتی برنج درجه ۲ و سه محلی به دلایل منفعت بالا در حالی همچنان در استان های شمالی تداوم دارد که این موضوع علاوه بر زیر سوال رفتن حیثیت شالیکاران، خیانت نیز محسوب می شود.

بررسی ها نشان می دهد با وجود کاهش پدیده تخلیط برنج از سوی برخی تجار و فروشندگان سودجو در استان مازندران، همچنان این پدیده کماکان وجود دارد که می تواند به حوزه تولید و اعتماد مصرف کنندگان داخلی خدشه وارد کند.

تحلیل های کارشناسی نشان می دهد که دسترسی بدون محدودیت برنج های خارجی که در فروشگاه های بزرگ به وفور عرضه می شود زمینه این تخلف را بیش از پیش مهیا کرده است چراکه الان هزینه تولید، بویژه هزینه کارگری که عمده هزینه تولید برنج داخلی است، افزایش یافت؛ بنابراین برنج‌های پر محصول مانند سابق ارزان نیستند، پس صرف نمی‌کند که برنج پرمحصول داخلی را با برنج‌های کیفی مخلوط کنند. در نتیجه برنج‌های هندی و پاکستانی را که شبیه برنج‌های ایرانی است با برنج‌های داخلی مخلوط می‌کنند و برای اینکه خریدار شک نکند با قیمت بالا به فروش می‌رسانند و خریدار از سه تا چهار نقطه ضربه می‌خورد.

برنج وقتی از شمال به استان های بزرگ کشور ارسال می شود غیر از گرانی، دچار چند اتفاق می‌شود اول اینکه درصد خرده آن از ٢ تا ٣ درصد به حدود ٩ تا ١٠ درصد افزایش می‌یابد. همچنین این برنج خلوص برنجی را که در شمال خریداری می‌کنید، ندارد. یعنی هم خرده آن زیاد شده هم ناخالصی آن، تازه گران‌تر هم عرضه می‌شود.

برنج‌های پاکستانی وهندی نیمه آماده هرگز طعم وکیفیت برنج ایرانی را ندارد بنابراین تخلیط و فروش برنج خارجی به‌نام برنج داخلی در بازار در جریان است، سوداگران برنج با مخلوط کردن برنج داخلی با برنج‌های نامرغوب خارجی، سود کسب می‌کنند. نکته مهم این که همچنان تشخیص ظاهری برنج‌های تقلبی در بازار سخت است چراکه کد پیگیری و شماره رهگیری در برند های برنج های داخلی وجود ندارد.

هر چند برند سازی محصول برنج، الحاق بارکد شناسایی، راه اندازی نمایندگی های فروش مستقیم در مراکز استان و مناطق پرمشتری از راهکارهای پیشنهادی از سوی کارشناسان بازرگانی برای کاهش تخلیط برنج محلی اعلام شده است اما همچنان این راهکارها در حد حرف و شعار مطرح است.

برنجکاری یکی از مهم ترین فعالیت کشاورزی در مازندران و منبع مهم درآمد کشاورزان استان است و با تولید بیش از یک میلیون تن، ۴۲ درصد برنج مورد نیاز کشور از این استان تامین می‌شود. استان مازندران تولید کننده ۷۲ نوع محصول زراعی و باغی است که در تولید ۱۵ محصول رتبه اول تا سوم را دارد.

این استان با برخورداری از تنها ۲ و نیم درصد زمین کشاورزی کشور، سالانه هفت درصد از تولیدات کشاورزی و ۱۱ درصد از ارزش اقتصادی محصولات کشاورزی کشور را در اختیار دارد.

بر اساس آمار رسمی جهاد کشاورزی مازندران میزان تولید شالی در کشت اول استان یک میلیون و ۳۵۰ هزار تن بوده است و پیش بینی کشت دوم نیز ۳۰۰ هزار تن شلتوک است.

انتهای خبر/